Trauma in een ijsblokje

Mam, hoe kan het dat ervaringen die tientallen jaren geleden zijn, nog zo’n impact kunnen hebben in het nu? Leg t maar uit aan een 18 jarige…

“Stel je voor dat je een framboos in een ijsblokje hebt. Proef je de framboos dan? Kun je het ruiken of voelen? In bevroren toestand kun je niet genieten van de vrucht, toch?

Als er teveel is gebeurd op jonge leeftijd, dan is het fijner om de emoties niet te voelen. Het brein (je zenuwstelsel) helpt daarbij om de pijn niet te voelen door een koude gevoelloze laag om je heen te bouwen zodat beschermd wordt wat  toen te groot was en te pijnlijk. Maar om de framboos weer te kunnen proeven, ervan te kunnen genieten, zal het moeten ontdooien. 

Hoe langer in de kou, hoe dikker het ijs, hoe meer tijd het nodig heeft om te ontdooien. En omdat het geen framboos is, maar oude pijn is het belangrijk om het ontdooiproces geleidelijk aan te doen. Je begint hier pas mee op het moment dat het verlangen te (be)leven groter wordt dan de angst om de (k)oude pijn te voelen”. 

Zoonlief was enthousiast over de metafoor. “Ik snap het mam. Heb je die zelf bedacht?”.  “nou lieverd, zelf doorleefd”.  Met deze uitleg werd zijn vraag voor nu voldoende beantwoord, aangezien er geen nieuwe vragen meer kwamen. Vragen over de inhoud van de ijsblok komen vast ooit wel.