Hoog functionerend trauma

Ooit een afgeronde HBO studie, prachtige banen doorlopen, succesvol geworden in werk, veel gereisd en gedoken, een pelgrimstocht van 3300 km in de benen, een lieve partner, 3 kinderen opgevoed, een aardig postuur, enkele dierbare sociale contacten, een huis gebouwd, sportief leven, en veel verscheidene hobby’s. De buitenkant had het goed voor elkaar. Uitstekend zelfs. Maar de binnenwereld heeft er lange tijd heel anders uitgezien.  

Ik begon een studie in de grote stad om weg te zijn van een onveilige thuissituatie en deed veel opleidingen en cursussen om te voldoen aan de hoge maatstaf van perfectionisme. Ik werd uitstekend in mijn vak maar voelde me voortdurend niet goed genoeg. Ik vond mijn levenspartner maar had eindeloze gedachten niet een waardige partner voor hem te zijn. 

Er was een hardnekkige overtuiging een slechte moeder te zijn die onredelijke boosheid  en emotionele ontploffingen naar de kinderen had. Met wel of niet eten reguleerde ik mijn stemmingen en de weegschaal gaf mij controle.  Ik had weinig sociale contacten omdat verbinding  aangaan te eng was. Ik maakte vele reizen om het gevoel te hebben dat ik de wereld aan kon, angst mocht er niet zijn. Het maken van minstens 350 diepzeeduiken gaven me rust en stilte, waar alleen de natuur mij omringende en ik me onder water veiliger voelde dan met mensen om me heen. 

Door het lopen van 3300 km ontstond besef dat ik vluchtte van de pijn van het verleden dat diepe wonden had achtergelaten. Ik had een huis gebouwd want de ‘ik-moet-alles-zelf-kunner’ vond dat ik dít ook moest kunnen. Er ontstonden woede-uitbarstingen  omdat ik niet alles zelf kon. De onmacht en machteloosheid overweldigden me compleet maar hulp vragen leverde grote angst voor afwijzing. Met hard sporten bracht ik mijn lijf tot leven, omdat ik dan pas voelde dat ik een lijf had. In het eindeloos switchen van hobby’s wist ik mijn innerlijke onrust te maskeren. Ik praatte mezelf de kwaliteiten toe van creatief, breed geïnteresseerd, handig, een alleskunner, een doe-het-zelver, sensitief en een echte mensenmens.  Maar eigenlijk was ik een overlever. Een egel die zijn stekels had om alles en iedereen snel aan te voelen, om mensen op afstand te houden. Een egel  dat heel vaak tot een bolletje kroop omdat onveiligheid mijn innerlijke systeem beheerste. 

Hoog functionerend trauma: wanneer de buitenwereld doorgaat en heel wat lijkt, maar het van binnen giert van onveiligheid omdat het lijf in een voortdurende overlevingsstand staat.